Een hond kan zijn eigen speelgoed uitkiezen, blijkbaar. Terwijl mijn moeder het speelgoed van mijn neefje aan het uit sorteren was, kwam ik binnen. Sem wilde mij begroeten, dus hij kwam ook de gang binnen gelopen. Daar zag hij enkele speeltjes uitgestald zijn, waar mijn neefje te groot voor was geworden. Onder hen, een pluche olympisch vuur. Dat vond hij wel mooi, zo’n vlammetje. Dat werd zijn vlammetje. Dus zonder er doekjes om te winden, nam hij het knuffeltje in zijn bek en liep er parmantig mee de kamer binnen. Er was nog een knuffel, eentje die geluid maakte, maar Sem bleef bij zijn keuze. Het is nu zijn favoriete speeltje die hij ook soms mee de tuin in neemt. Daarvoor was een pluche versie van Cartman (Southpark) zijn favoriet. Deze kwam Kenny (Southpark) aflossen, omdat… nou ja… he killed Kenny! Inmiddels is een arm van het arme vlammetje verwoest, maar er komt geen vulling uit, dus Sem mag er nog mee spelen. Buurman Tyro, de mopshond van hiernaast, heeft een slap wezeltje zonder vulling als lievelingsspeeltje in dit huis. Elke keer als hij binnen komt rennen (en niet per direct naar Sem’s voerbak gaat) gaat hij er daar mee vandoor. En ja, dat mag van Semmeke. Buurman mag zelfs op zijn bot kauwen. Gisteren vroeg ik aan mijn buurjongen of Sem met Tyro mocht spelen. Tyro is duidelijk honderd keer energieker als jonge pup en ook beduidend smaller, want die van ons kon niet achter de tuinbanken en plantenbakken komen, hetgeen hilarische taferelen opleverde. Op een gegeven moment werd meneer te moe en bleef hij liggen. Hij had er geen kracht meer voor en de buurman ging weer naar zijn kant van de schutting.Gelukkig zijn de twee goede vrienden, want de achterbuurman kan enkel op fel geblaf rekenen.