Ik lig diagonaal op de bank. Een vrouw zegt dat ik haar erbij moet laten zitten, maar ik beweeg geen spier. Ze schuift me aan de kant en aait me over mijn haren. De film begint. De vrouwen staren intens naar het scherm. Dan klinken er geërgerde geluiden die mij uit mijn sluimer halen. De vrouw staat weer op en komt even later weer op de bank zitten. Het gaat verder. Ik drijf verder weg in slaap totdat mijn naam keer op keer geroepen word. Ik kijk verstoord op, maar beide vrouwen zitten aan de buis gekluisterd.

Ik ga weer verder dromen, maar om de zoveel tijd roepen ze me weer. Totdat het gepaard gaat met vrouwelijk gekrijs. Op dat moment komt de man binnen. Of ik mee wil. Jawel, maar niet met hem. Ik heb dat toch duidelijk laten blijken. Ik heb mezelf meerdere keren als een pudding in elkaar laten zakken. Alle poten gespreid. Ik heb me letterlijk mee laten slepen, tot de vrouwen protesteerden. De vrouw doet me het tuigje om en de man neemt me mee. Ugh.

Als ik terug kom zitten de vrouwen wederom naar het scherm te staren, terwijl mijn naam nog steeds geroepen word. Wat moeten ze nou van me? Ik word gevoerd (geen koekjes meer, helaas) en ga weer chillen op de bank. De vrouwen zijn klaar met de film en ik word eindelijk met rust gelaten, ook door het televisiescherm.

En langzaam zak ik weg. Mijn ogen draaien naar boven tot er alleen oogwit te zien is en dan begint de man te praten. Hij kent slechts twee standen: luid en luider. Aaargh! Wanneer gaan die stomme mensen nou naar boven, ik wil slapen. Ik moet minimaal 10 uur aan “Zzzzz”s halen op een dagelijkse basis. Dat is onderdeel van een hondenleven.

Gegroet, met een pootje en een lebber van Sem.