Lichaamsdelen liggen op het bed. Ik had geen zin om mijn aorta klemmen op te zoeken. Ik gebruikte een haak, touw en pen. Het was warm en ik moest wel foto’s maken van de vreemde afgebroken stukken uit mijn torso. Alsof een cartoon muis er een hap uit had genomen. Maar goed, ze kon niet voor eeuwig in stukken en onthoofd op bed blijven liggen, dus ze moest ook weer in elkaar.

Bloed, zweet en tranen! Ik heb geen kracht in mijn armen. Uiteindelijk zitten de armen er weer aan en het onderste torso koste niet veel moeite. Nu de benen nog. Ik klem het halve onthoofde lijf tussen mijn benen en trek uit alle macht. Ik wil het voetje er aan haken. Ik ben er bijna. En dan valt het haakje eruit. Oké, rustig blijven Shirley, even diep adem halen. We beginnen opnieuw en opnieuw valt het haakje eruit. Ik probeer het voetje aan het haakje te hangen, maar ook dat gaat niet lukken.

Frustatie komt in alle hevigheid naar boven. Misschien moet ik haar maar gewoon in een rolstoel zetten of zo. Dit gaat het hem niet worden. Ik neem even pauze, maar aan het einde van de middag ligt ze er natuurlijk nog. Voetloos. Grmbl!

Vele trek pogingen en innerlijk gevloek later, zit de voet er eindelijk aan. Maar ze heeft twee voeten…! Als ze ein-de-lijk in elkaar zit, zie ik dat ik de knieën ondersteboven heb zitten. AAAAAAARGH!!! Kan ze weer uit elkaar. Mijn nagellak is ondertussen gechipt en mijn vingers doen zeer van het strakke elastiek. Doorzetten!

De aanhouder wint, is het moraal van het verhaal. Na veel geworstel zit ze weer in elkaar. Ik mail haar schepper en vertel (met foto bewijs) het verhaal over de schade aan het torso, nek, handen, knieën en kontslotjes (ja, dat lees je goed). De vreemde hap uit het torso is in ieder geval niet normaal en dus krijgt ze binnenkort een nieuwe. Ik ben blij. Totdat ik me besef, dat ze dan weer uit elkaar moet worden gehaald… en erger, weer in elkaar moet worden gezet! Merde!